سلام. راستش این متن شعر رو دیدم حیفم اومد شما نخونین اگه خوشتون اومد دانلود اش کنید
He was a boy
She was a girl
Can i make it any more obvious
He was a punk
She did ballet
What more can i say
He wanted her
She'd never tell secretly she wanted him as well
But all of her friends
Stuck up their nose
They had a problem with his baggy clothes
He was a skater boy
She said see you later boy
He wasn't good enough for her
She had a pretty face
But her head was up in space
She needed to come back down to earth
5 years from now
She sits at home
Feeding the baby she's all alone
She turns on tv
Guess who she sees
Skater boy rockin up MTV
She calls up her friends
They already know
And they've all got
Tickets to see his show
She tags along
Stands in the crowd
Looks up at the man that she turned down
He was a skater boy
She said see you later boy
He wasn't good enough for her
Now he's a super star
Slamming on his guitar
Does your pretty face see what he's worth?
He was a skater boy
She said see you later boy
He wasn't good enough for her
Now he's a super star
Slamming on his guitar
Does your pretty face see what he's worth?
Sorry girl but you missed out
Well tough luck that boy's mine now
We are more than just good friends
This is how the story ends
Too bad that you couldn't see,
See the man that boy could be
There is more that meets the eye
I see the soul that is inside
He's just a boy
And Im just a girl
Can I make it any more obvious
We are in love
Haven't you heard
How we rock eachothers world
I'm with the skater boy
I said see you later boy
I'll be back stage after the show
I'll be at the studio
Singing the song we wrote
About a girl you used to know
I'm with the skater boy
I said see you later boy
I'll be back stage after the show
I'll be at the studio
Singing the song we wrote
About a girl you used to know
الآن ساعت 11:30 شب شنبه (همون جمعه شب) است که من دارم براتون این Post رو می نویسم اما این دفعه نه پشت سیستم که روی کاغذ... نمی دونم کی میره رو وبلاگ ولی امیدوارم حوصله کنید و این چند خط آخر ما رو خوب بخونید.
راستشو بخواین می خواستم یه چیزایی رو براتون بنویسم.
اوّل از رفاقت ما چند نفر: ماها اگه اشتباه نکنم کم و بیش از پنجم ابتدایی توی یه مدرسه بودیم، تک و توک با هم همکلاسی بودیم. هم دیگه رو اِی می شناختیم. اون موقع هیچ نمی دونستیم که یه روزی می تونیم با هم تیم بشیم و یه کارایی بکنیم کم کم که با هم دوست شدیم، یواش یواش پامون به خونه ی هم باز شد، هر کدوم اون موقع می رفتیم پی یه چیزی، یکی کامپیوتر، یکی زبان انگلیسی، یکی الکترونیک، یکی گرافیک، یکی هم برنامه نویسی. هممون نه همچین کامل کامل، ولی راهشو پیدا کردیم که چه جوری یه چیز رو بچکولیم تا یه چیزی از توش در آریم...
خب سال های راهنمایی گذشت و پا به دبیرستان گذاشتیم. سال اول هم گذشت البته با تأسیس خونه ی ریاضیات مرکز و چند اتفاق دیگه که ما کم و بیش توشون دستی بالا زده بودیم. که بماند... سال دوم با همین آقای (حسن) نصرتی خودمون آمار داشتیم. یه چند نمره ای روی تحقیق گذاشته بود. اگه یادتون باشه اون موقع ما موضوع تحقیقمون نظرخواهی از دانش آموزان دو مرکز در مورد کادر مدرسه، دبیران محترم و مدیران مراکز استعدادهای درخشان بود. یادم میاد اون موقع هم بر و بچه های پیش دانشگاهی حرف واسه گفتن زیاد داشتن. خب پرسش نامه ی ما تقریباً همون چیزایی بود که می بایست ازشون پرسیده می شد تا سفره ی دلشون رو وا می کردن و می گفتن همون چیزایی رو که ... یادم مییاد که با چه دردِسری ما پرسش نامه ها رو به مرکز پایین رسوندیم ولی چه فایده که حدود 20 تا 30% همه ی پرسش نامه های فرستاده شده به دستمون بر گشت. وقتی پرسش نامه های دوم و سوم و پیش دو مرکز رو نگاه می کردیم به ترتیب به صورت تصاعدی کم تر و کم تر می شدن. این پرسش نامه ها کجا می رفتن من یکی نمی دونم. جالب تر این بود که نمی دونم توی پرسش نامه هایی که به دست ما رسیده بود چرا هیچی نوشته نشده بود. نصفشون خالی بودن یا حتی سؤالات چند گزینه ای هم بدون جواب بودن، قضاوت روی این قضیه رو می ذارم به عهده ی شما.
آخر تحقیق مارو از همون اول می شد حدس زد. که ما با صحبتایی که با استاد نصرتی کردیم نمره رو ایشون لطف کردن و به ما دادن. ولی ما تحقیقی نتونستیم ارائه بدیم...
سال بعدش رفاقت ما داشت به آخرا می رسید که همون بالایی ما رو با یه پیر و خسته ی رفاقت که انگار از دوستی ما با هم و با خودش خیلی لذت می برد آشنا کرد. دوباره گروه قوت گرفت. رفیقایی که هر روز هر کدوممشون با هم مشکل داشتن و حتی شاید نمی تونستن همدیگه رو ببینن دوباره دستاشونو تو دست هم گذاشتن تا این که تونستن به عنوان ماحصل کارشون مجله ای رو چاپ کنن. البته با همه ی مشکلاتی که هر روز بیشتر از دیروز جلوی پاشون ایجاد می شدن یا که نمی دونم شاید میکردن، بگذریم، ما وقتی خودمون در کمال ناباوری اولین کار چاپی مرکز رو به بار نشسته دیدیم خیلی خوشحال شدیم، فکر می کردیم خیلی استقبال می شه، خیلی سعی کردیم. انصافاً هنوز که هنوزه چند تا از برو بچه های دانشگاهی و غیر دانشگاهی اینور و اونور سراغ جلد دوم مجله رو از ما میگیرن که متأسفانه به علت همه ی مشکلاتی که گفتم روز بروز بیشتر و بیشتر می شدن مجبور شدیم که بی خیال کار بشیم. البته این رو بگم، ما بیکار ننشستیم و تمام مقالات و قسمتای مختلف جلد دوم رو تو یه فایل جمع کردیم، ویراستاری هم انجام شد، اما خب چه میشه کرد؟؟؟ نشد که بشه واقعاً. سیم هم اندازه بود اما بلندگو ها به سوت کشیدن افتاده بودن دیگه...(تضمین دارد به کنسرت ابی)
بعد خیلی خوشحال شدیم که دیدیم مجله ی ماه نو از برو بچه های پر امید مرکز پایین چاپ شد. ولی این مجله هم تا الان که انگار به جلد اول اکتفا کرده و به هر دلیلی دیگه چاپ نشد.
تا امسال که دو مرتبه دیدیم که بعد از یک تلاش سنگین و شبانه روزی دوستان مراکز بالا و پایین به همیاری دُبَرایِ محترم و فعال خونه ی ریاضیات نشریه ی حرف حساب چاپ شد. امیدواریم که این مجله با تلاش همه ی شما دوستان راه انداز این کار تا حداقل 5 شماره چاپ و تکثیر شه تا برو بچه های سال پایین راه این عزیزان رو ادامه بدن.
البته خیلی دوست می داشتیم که این کنکور لعنتی نبود و ما می تونستیم تجارب خود را برای تکامل هرچه بیشتر و بهتر این اثر به این بلند همتان انتقال می دادیم. تا این سخن ها پشت مجله ی آن ها نبود. آخه خیلی ها نمی دونن که کار مجله چه کار سنگینیه می گفتن که کار می تونست بهتر باشه و ... و در آخر هم میگقتن که ای...چون کار اوله خب خوبه...
و اما اینا همه رو گفتم که به شما بازدید کننده ی وبلاگ بگم:
عزیزی که از وب لاگ بازدید می کنی، ما در آغاز افتتاح وبلاگ شاید 4 نفر بودیم که می نوشتیم و می خوندیم و پستی میذاشتیمو از نوشته های هم لذت می بردیم. یواش یواش آمار نشون داد که دوستانی هم ما رو تحمل می کنن و از وبلاگ بازدید میکنن. خوب به فکر افتادیم که چیزی جز در لیاقت شما ننویسیم. بارها پستای همدیگه رو سانسور کردیم. از همون آغاز نخواستیم چیزی جز حقیقت بنویسیم. اگر هم که فکر می کردیم که به کسی ممکنه توهین بشه جلوی اونو می گرفتیم.
دیروز شنیدم که عده ای گفتن که ما پشت سر آقایون بد و بیراه گفتیم، عده ای رو مسخره کردیم، چه می دونم به کسی توهین کردیم. خیلی بهم برخورد کرد بشدتٍ. اونقدر که پشیمون شدم. ببینید اگه میخواید بدونید توهین و فحش و بدیو بیراه چیه می تونید خیلی راحت یه چند تا وبلاگ دیگه رو که من خودم بهتون معرفی میکنم ببینید. فقط برای این که متوجه بشید ما چیز بدی به کسی نگفتیم. فکر می کنم آدم باید یک وجدان داشته باشه ماها همه آدمیم، هیچ کدوم هم که معصوم نیستیم پس سر تا پا عیبیم. پس اگر عیب یکی ارو خب با زبان طنز و به انتقاد بهش گفتن که نباید بهش بر بخوره. البته جالب تر این جاست که این آقایون خودشون چیزی نگفته اند. یه عده راه افتادن که شما پشت دبیراتون و پشت کادر مدرستون حرف زدین و مسخره کردین و از این حرفا.
البته ما بارها اعلام کردیم که کاریکاتورها و انتقادات شما نسبت به هرکی بالأخص خودمون رو شدیداً خواستاریم ولی شما چیزی نگفتین.
در آخر هم به خاطر پر حرفی و زبان تند و تیز خودم از همه ی شما پوزش می خوام. امیدوارم که متوجه ی حرف هام شده باشید. البته این چیزایی که عرض کردم به همه ی شما لوبیا گرایان عزیز مربوط نمی شه. از این عده هم صمیمانه خواهش می شود که حرف هاشون رو برای خود من یا دوستان من بنویسند. من یکی که حاضرم برای تمامی صحبت ها و حرف های زده شده توضیح بدم البته در کمال احترام و بدون هیچ بی حرمتی. اوایل عده ای فحش و تهدید برای ما ارسال نمودند که خواهشاً چون محیط همگانی و کاملاً دوستانه است از این کارا نکنین.
دیدم بد نیست به مناسبت روز
والنتاین یه چند کلمه بنویسم، درباره دختری که دوستش دارم.
تا حالا شده احساس خاصی نسبت به یه شخص خاص داشته باشین؟ تجربه جالب و زیباییه، به خصوص اگه برای اولین بار باشه که هیچی. دختری که من دوستش دارم، مثل فرشته است. شوق و ذوق رو که تو چشماش میبینی، دلت میخواد پر بکشی بری روی آسمون. وقتی میخنده، انگار تو دلت کوه شکر آب کرده اند. چیزایی رو که میخواد بهت بگه، فقط با نگاهش میگه. البته گاهی هم مقداری جیغ و داد میکنه، که اونا هم شیرینه. هر روز لحظه شماری میکنی ببینیش. اصلا گور پدر کنکور، درس چیه؟ فقط اونه که مهمه. یه شیوه خاص نشستن داره، وقتی روی زمین میشینه، کف پاهاش رو به هم میچسبونه گاهی هم با انگشتای پاش بازی میکنه، بعد سرش رو بالا میاره و یه نگاه عمیق بهت میندازه. همین کافیه بری روی اوج و تازه معنی اکسترمم مطلق و نقطه بحرانی رو بفهمی، چون می دونی کمتر کسی مثل تو انقدر خوشبخته.
دختری که دوستش دارم، زهرا، دختر خاله 7 ماهه منه.
زهرا جان ، روز والنتاین ات مبارک.
امیدوارم سالهای سال زندگی کنی و یه وقتی شاید این نوشته رو بخونی.
روز والنتاین شما هم مبارک باشه ببخشید از کنجکاوی تون برای این مطلب استفاده کردم.
آن که می گوید دوستت می دارم خنیاگر غمگینیست که آوازش را از دست داده است
ای کاش عشق را زبان سخن بود
هزار کاکلی شاد در چشمان توست
هزار قناری خاموش در گلوی من
عشق را ای کاش زبان سخن بود
آن که میگوید دوستت می دارم دل اندهگین شبیست که مهتابش را می جوید
ای کاش عشق را زبان سخن بود
هزار آفتاب خندان در خرام توست
هزار ستاره گریان در تمنای من
عشق را ای کاش زبان سخن بود
شب عشاق بر همه ی عاشقان خوش.
نبینم کاسَت رو لبریز کردن استاد بیل پور
سلام
عزیزان دقت داشته باشن که اشکبوس و کشانی استعاره از مقامات مسئول مرکز خراب شده ی تیزوشانـــــــــــــــــه. و رضا استعاره از برادر آقا رسول معلم دانش آموز اخراجی است.
بزم رضا و اشکبوس
مدیری کجا نام او اشکبوس ------------ همی بر خروشید بر سان کوس
بیامد که جوید ز پیشان (1) نبرد------------ سر هر پیش دانشگاهی آرد به گرد
بشد تیز رسول با کیف و گبر------------همی گرد سالن آمد به ابر
بر آویخت رسول با اشکبوس------------بر آمد ز هر دو کلاس بوق و کوس
به مشت گران دست برد اشکبوس------------زمین آهنین شد سپهر آبنوس
بر آهیخت رسول لنگ گران ------------ غمی شد ز پیکار دست و بال سران
چو گشتند خسته از اوی ------------ پیچیدند زو روی و شدند سوی کوی (2)
وقتی رسول را با خشانت تمام به دفتر بردن یکی از سپاهیان (3) به مادر و برادر وی (آقا رضا بکسور) زنگ می زنه تا با قوای کمکی برای پشتیبانی رسول بیان. و حالا ادامه ی داستان:
ز قلب سپاه اندر آشفت مادرش------------بزد اسب کاید بر دشمنش
رضا هم بر آشفت و با مادرْش گفت------------که رسول را دست و پا بسته است جفت (4)
تو قلب کلاس را با آیین بدار------------من اکنون پیاده کنم کارزار
پنجه بکس را به پنجه فکند------------به بند کمر بر بزد کارد چند
خروشید کای مرد رزم آزمای------------هماوردت آمد مشو بازجای
کشانی بخندید و خیره بماند------------در دفتر ببست و او را بخواند
بدو گفت خندان که نام تو چیست؟------------تن بی سرت را که خواهد گریست؟
رضا جان چنین داد پاسخ که نام------------چه پرسی کزین پس نبینی تو کام (5)
مرا مادرم نام مرگ تو کرد------------زمانه مرا پتک قتل تو کرد
کشانی بدو گفت بی بارگی------------به کشتن دهی سر به یکبارگی
رضا جان چنین پاسخ داد بدوی------------که ای بیهده مرد پرخاش جوی
پیاده ندیدی که جنگ آورد؟------------سر سرکشان زیر سنگ آورد؟
به مین دهات تو نهنگ و پلنگ------------سوار اندر آیند هر دو به جنگ؟
هم اکنون تورا ای GLX سوار------------پیاده بیاموزمت کارزار
پیاده مرا زان فرستاده مادرم------------که تا GLX بستانم از دشمنم
کشانی بدو گفت با تو سلیح------------نبینم جز ژانگولر گریح (6)
رضا جان بدو گفت پنجه بکس گران------------ببین تا هم اکنون سر آری زمان
چو نازش با GLX گران مایه دید------------فندک به زه را به بیرون کشید
یکی کبریت زد به GLX اوی------------که GLX از چهار چرخ آمد به روی
بخندید رضا جان بدو گفت------------که بنشین به پیش گران مایه جفت
سزد گر بداری سرش در کنار------------زمانی بر آسایی از کارزار
دو دستش را بلند کرد زود اشکبوس------------تنی لرز لرزان و رخ سندروس
به رضا بر آنگه ببارید چک------------رضا هم بدو گفت بر خیره خیر
همی رنجه داری تن خویش را------------دو بازو و جان بد اندیش را
رضا جان بر آورد بکس گران------------یکی از آن آب دارهای کدو نشان
یکی بکس الماس نشان------------نهاده بر آن پنجه بکس گران
بزد بر برو چشم اوی------------که ناگه بزایید از چشم او یک کدوی
چنان هویدا گشت بر چشم او------------که تا قرن ها کریمی (7) بیاورد کیسه ی یخ بر او
شاهنامه بیل میرزا چاپ شهید بهشتی
پاورقی ها
1) پیش دانشگاهی های گرام
2) دفتر
3) باز هم پیش دانشگاهی ها
4) معنی روان: دست و پای رسول، هر دو بسته است
5) معنی روان: پدر صاحابتو در میارم
6) چون قافیه تنگ آید شاعر به جفنگ آید
7) خدمتگذار شریف و نایس مرکز ما
راستی قراره واسه روز ولنتاین یه سورپریز گنده داشته باشیم. البته منم یه نثر و شعر دمبل گفتم که معلوم نیست عاشقونه است، یا چیز دیگه. اگه دوست دارین بگین تا کلیپش کنیم بذاریم رو خط. منتها مث اینا ژانگولر نیستا. نایسه.
خلاصه این که ولنتاین سر بزنین به وبلاگ ما.
در لجنزار گل لاله نخواهد روئيد
در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟
فكر نان بايد كرد
و هوايي كه در آن
نفسي تازه كنيم
گل گندم خوب است
گل خوبي زيباست
اي دريغا كه همه مزرعه دلها را
علف كين پوشانده ست
هيچكس فكر نكرد
كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
كه چرا سيمان نيست
و كسي فكر نكرد
كه چرا ايمان نيست
و زماني شده است
كه به غير از انسان
هيچ چيز ارزان نيست
مي خواند و مي نوشت
- "... من خواب نيستم !
خاموش اگر نشستم ،
مرداب نيستم !
روزي كه برخروشم و زنجير بگسلم
روشن شود كه آتشم و آب نيستم
اوضاتون به راهه؟ من که نه ولی امیدوارم که هیچ وقت مثل امثالنا نشوید که بی کسی بد دردی است. خیلی بد دردی است.
آخه بی معرفتی هم حدی داره، بی انصافی هم حدی داره!!! ما که همش می گیم به کمک شماها می نیازیم پس چی شد؟؟؟
شما ها که On می شید، به Weblog سر می زنید ولی دریغ از یه Comment کوچولو برای خودتون ، برای ما.
من باید برم ولی این کارا رو نکنید، فردا مشمول زُمّه می شیدا...
و خداوند همه چیز را رفتنی آفرید!!!
قدیمانه
عذاب جاده
و خداوند قاسم طوبایی را آفرید!
عاشقان را بگذارید بنالند همه
When God created copy paste -n
حرف دل حافظ یا من...!؟!؟
هامون...
هـ.ا.سایه
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
June 2005
July 2005
August 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
April 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
February 2007
March 2007
May 2007
April 2009